قانون اول : هدف تان در زندگی این است که به صورت دوست داشتنی ترین " کامل ترین و واقعی ترین زنی در ایید که می توانید باشید .
قانون دوم : در زندگی به دنبال یافتن یک مرد نباشید . باید هدف تان یافتن مردی متناسب با روحیات تان باشد .
قانون سوم : هنگامی که مرد مناسبی را پیدا کردید نباید هدف تان این باشد که بلافاصله او را پایبند عهد و پیمان رسمی کنید . بهتر است ابتدا به دنبال ایجاد رابطه ای سالم " عقلانی و احترام امیز باشد .
قانون چهارم : و هنگامی که رابطه سالم " عقلایی و احترام امیز با مرد دلخواهتان ایجاد کردید طبیعتا عهد و پیمانی همیشگی میانه تان به وجود می اید که به ازدواج منجر می شود .
طرز تفکر اصول قدیمی
من به دنبال مردی هستم .
می خواهم مرا دوست داشته باشد .
می خواهم زنی باشم که به دنبالش بود .
می خواهم وادارش کنم با من ازدواج کند .

طرز تفکر اصول صحیح
من به دنبال مردی متناسب با روحیاتم هستم .
می خواهم به خاطر انچه هستم دوستم داشته باشد .
می خواهم مطمئن شوم او همان مردی است که به دنبالش بودم .
می خواهم در کنار یکدیگر به روابطی سالم " عاشقانه و محترمانه دست یابیم تا نسبت به هم متعهد شویم و این ارتباط به ازدواج منتهی شود .

چی بنويسم وقتی چشمام از هجوم گریه خیسه

وقتی هیچ کس نمیتونه گریه هامو بنویسه

چی بنويسم وقتی قلب من تنها مونده

وقتی هیچ کس نمیتونه درد عشق بفهمه

 برای تو  می گویم

اين ترانه رو برات ميخونم 

اين ترانه رو بگير بازش كن  

مثل معشوقه هاي قديم

دستهاي منو نوازش كن 

اين ترانه شروع يه حسه

مثل يه جعبه ي شگفت انگيز

تو از اون تو يه عشق پيدا كن  

يا يه حسه دروغيه نا چيز

گفته بودند : بشکن !

اما اعتنایی نکرده بودم ....

لرزش صدایت ، گلایه هایت ، حرفهای نگفته ات ...

تکانم داد !

گفتم : دیگر رفیق نیست !

اما اینبار حرفه دلم بـا حرفه زبانم یکی نبود !

به خاطره تــــو !

به حرمت تمام روزها و شب های یادگاریمان ، به حرمت واژه رفیق ، به حرمت حرفهایت .....!

گفتی : بشکن !

بـاشد رفـیـق !

این بار غــرورم را بـا تمام غــرور خودم ،  خــرد می کنم ..

و می گویم مــن مغــرورتــریـن ،  ســربــزیــرتــریــن دختر شهـرم !!!

مرد و زن جواني سوار بر موتور در دل شب مي راندند.

آنها عاشقانه يکديگر را دوست داشتند.

زن جوان: يواش تر برو، من مي ترسم

مرد جوان: نه، اينجوري خيلي بهتره

زن جوان: خواهش ميکنم، من خيلي مي ترسم

مرد جوان: خوب، اما اول بايد بگي که دوستم داري ؟

زن جوان:معلومه که دوستت دارم، حالا ميشه يواش تر بروني !

مرد جوان: منو محکم بگير

زن جوان: خوب حالا ميشه يواش تر بري

مرد جوان: باشه به شرط اينکه کلاه کاسکت منو برداري و روي سر خودت بذاري ?آخه نميتونم راحت برونم. اذيتم ميکنه !

روز بعد واقعه اي در روزنامه ثبت شده بود:

برخورد موتور سيکلت با ساختمان حادثه آفريد...!!!

در اين سانحه که به دليل بريدن ترمز موتورسيکلت رخ داد، يکي از دو سرنشين

زنده ماند و ديگري درگذشت.

آري...مرد جوان از خالي شدن ترمز آگاهي يافته بود

پس بدون اينکه زن جوان را مطلع کند با ترفندي کلاه کاسکت را بر سر او گذاشت

و خواست تا براي آخرين بار دوستت دارم را از زبان او بشنود و خودش رفت

تااو زنده بماند .....

سرباز قبل از اینکه به خانه برسد , از نیویورک با پدر و مادرش تماس گرفت و گفت : پدر و مادر عزیزم , جنگ تمام شده و من میخواهم به خانه بازگردم , ولی خواهشی از شما دارم . دوستی دارم که میخواهم او را با خود به خانه بیاورم .

پدر و مادر او در پاسخ گفتند : نا با کمال میل مشتاقیم که او را ببینیم .

پسر ادامه داد : ولی موضوعی است که باید در مورد او بدانید , و در جنگ به شدت آسیب دیده و در اثر برخورد با مین یک دست و یک پای خود را از دست داده و جایی برای رفتن ندارد و من میخواهم که اجازه بدهید او با ما زندگی کند .

پدرش گفت : پسر عزیزم , متاسفم که این مشکل برای دوست تو به وجود آمده است . ما کمک میکنیم تا او جایی برای زندگی در شهر پیدا کند .

  پسر گفت : نه من میخواهم که او در منزل ما زندگی کند .

 آنها در جواب گفتند : نه , فردی با این شرایط موجب دردسر ما خواهد شد . ما فقط مسئول زندگی خودمان هستیم و اجازه نمیدهیم او آرامش زندگی ما را بر هم زند . بهتر است به خانه بیایی و او را فراموش کنی .

 در این هنگام پسر با ناراهتی تلفن را قطع کرد و پدر و مادر او دیگر چیزی نشنیدند .

چند روز بعد پلیس نیویورک به خانواده پسر اطلاع داد که فرزندشان در سانحه سقوط از یک ساختمان بلند جان باخته و آنها مشکوک به خود کشی هستند .

پدر و مادر او آشفته و سراسیمه به طرف نیویورک پرواز کردند و برای شناسایی جسد پسرشان به پزشک قانونی مراجعه کردند .

با دیدن جسد قلب پدر و مادر از حرکت ایستاد . پسر آنها یک دست و یک پا نداشت ....

من و تو تمامی ثانیه های از هم پاشیدن کلبه خوشبختی را میدیدیم و میشنیدیم و من به

هوای چشمان رویای عشقت و تو در هوای غروری لجام گسیخته چشمانمان را رو به

تمام این وحشیانه ها بستیم . زمانی به خود آمدیم که نفسهای آخر را زیر آوار آنهمه سیاهی

بسان تندیس شوم گسستن در دفتر آرزوهایمان حک میکردیم بی هیچ نرمشی و گذشتی.

من بی تو در ترانه ظلمت روانه هجوم خستگیها و تنهایی های مدام شدم . سرچشمه عشقم

آن نیاز فروریخته در فرهیختگی احساس در فراسوی بغض دستان شراره های مهرم پوسید

و من به مرگ بی تو تن دادم تا بدانم و فریاد زنم عاشقانه میمیرم

تو کجایی تا ببینی لحظه هام بی تومیمیرن

نم نم چشمام چه ساده بارونو از سر میگیرن

کوله بارم خستگی بود اینو تو خوب میدونستی

گفتی تا ابد میمونی اما افسوس نتونستی

به خدا داشتم میرفتم خیلی پیش از رفتن تو

تو بودی گفتی بمونم توی قاب هوس تو

حالا حتی یاد مهرت زده قلبمو شکسته

عشق به اون روزهای رفته پر پروازمو بسته

کاشکی چشماتو نداشتم هرم داغ دستای تو

دل من تنها میمونه بی عبور نفس تو

من چه ساده چه خیالی دلمو بهت سپردم

میدونستی نمیمونی پس چرا خواستی بمونم؟

چرا اشکامو ندیدی ندیدی دارم میمیرم

مگه تو نگفته بودی من دوباره جون بگیرم ؟

دیگه تو نیستی ببینی غم واسم شده عبادت

میدونم بی تو میمیرم اما خوب سفر سلامت

نفسم بی تو میگیره من بازم تنها میمونم

اما برنگرد دوباره نمیخوام با تو بمونم

بوی هوس را از تک یاخته های تن نابالغ شکوفه های گیلاس میشنوم . بوی یاس ‌و شمیم

سپیده و روزمرگی و شبانگی همیشگی و بدینسان قصلها میگذرند بی هیچ جنبشی.

از پشت قله های رفیع شکستگی نمیتوان ثانیه های بودن را باور کرد وقتی هر لحظه

از شبها و روزهای درهم و سیاهم بوی تعفن سبزینه گذشتن میدهد بی آنکه حتی برای

یک دم زیسته باشم بی حسرت و بی حس مرگ .

آرزوها را به دست زورقی دادم که در میانه راه در پی چشمانی وحشی مقصود را گم کرد

و بهار آرزوهایم بوی خزان و مرگ سیاه رویا گرفت . موجها صخره های انتظار را میشکست

بی آنکه در پس آنهمه تلاطم در هوای رویاهایم پرنده ای پر باز کند و تن به آسمان عشق دهد

تا باور کنم پس از آنهمه اندوه سهم من وصالیست عاشقانه.

درود بر روزگاری که بی هیچ سلام و سوالی بر سادگی من خیمه گاهی ساختی پر از بوی درود!

پر درد غریبی. درود بر خنجری که بر دلم نشاندی و زخمی زدی به عمق عشقی که برایت

از آن سایبان آرامش ساختم بی هیچ خواهشی . درود بر کاشانه ای که از آن ویرانه ای

ساختی و من آن را سرایی دیدم پر  از نگاه پاک با تو بودن و همیشه ماندن . کجا رفتی آرامش

سنگین نبض خیانت کجا رفتی؟ هیچ گاه ندانستی چرا به جای آن همه درود بی پاسخ بر تو

امروز نغمه ام بدرود است و بس .

 مگر وقتی به جای آن همه دریای مرهمی که از چشمان رویاییت برایم ساختی تنها ساحل

از دلم بازیچه ای ساخت

دلمم مثل عروسک ساده بود

دل به دلش داد

گله و گلایه ای نیست,گله و گلایه ای نیست

بی وفایی رسم عشقه,بی وفایی رسم عشقه

عاشقا تنها می مو نن تنهایی مرامه عشقه

چی بگم که خیلی تنهام می دونی یاری ندارم

چی بگم که غیر غصه دیگه دلداری ندارم دیگه دلداری ندارم

هیچ کسی پا نمی زاره به سراچه خیالم

هیچ کسی نداد جواب این سوال بی جوابم این سوال بی جوابم

                                                                                                     (محسن یگانه)

بازم منتظر بقیه اش باشید....

من و تو

تا انتهای زمین

شانه به شانه ی هم

راه می رویم

و هرگز به هم نمی رسیم

                                   شب تا صبح خواب دیدن تو باشد.....

                              پرنده مردنی است....!!

دل بی کس ,دلک بی سروسامون

دل زخمی,دل تنها و تکیده

دل بی کس ,دلک بی سروسامون

درون قطره هاي باران تصوير روشني از خود و روح سرگشته ام مي بينم

چرا قطرات باران برايم بيگانه اند ؟

چرا از ديدن خود مي هراسم ؟

باران همچنان مي بارد . . .
شانه هايم خيس از شمشير تيز خاطرات است

ميان تمام اين خاطرات به دنبال ردپاي تو مي گردم

چه آرام به دنيايم وارد شدي و چه زود
درون جعبه طلايي سينه ام جا گرفتي

چقدر دلم تنگ روزهايي است كه وجودم در چشمانت
ذوب شد وهمه هستي ام را به تاراج بردي

تو از چيز تازه اي برايم مي گفتي
و ريسمان روياي شبانه ام را مي بافتي

اين حرف تازه جام شرابي بود كه مرا به ميخانه نگاه تو مي برد

چه مستانه خود را در دامت انداختم

و تو در جواب صيد شدنم،
....سفر را هديه كردي...
هيچ زمان يادت را از خيالم بيرون نخواهم كرد

با هواي تو، بودن را تجربه مي كنم.............