درون قطره هاي باران تصوير روشني از خود و روح سرگشته ام مي بينم

چرا قطرات باران برايم بيگانه اند ؟

چرا از ديدن خود مي هراسم ؟

باران همچنان مي بارد . . .
شانه هايم خيس از شمشير تيز خاطرات است

ميان تمام اين خاطرات به دنبال ردپاي تو مي گردم

چه آرام به دنيايم وارد شدي و چه زود
درون جعبه طلايي سينه ام جا گرفتي

چقدر دلم تنگ روزهايي است كه وجودم در چشمانت
ذوب شد وهمه هستي ام را به تاراج بردي

تو از چيز تازه اي برايم مي گفتي
و ريسمان روياي شبانه ام را مي بافتي

اين حرف تازه جام شرابي بود كه مرا به ميخانه نگاه تو مي برد

چه مستانه خود را در دامت انداختم

و تو در جواب صيد شدنم،
....سفر را هديه كردي...
هيچ زمان يادت را از خيالم بيرون نخواهم كرد

با هواي تو، بودن را تجربه مي كنم.............